Auto-grade: een knop, geen memo

Gedeelde gradingregels voorkomen dat twee testers dezelfde laptop twee verschillende letters geven. Een deuk in het deksel mag niet “minor cosmetic” zijn voor de ene tester en “moderate cosmetic” voor de andere wanneer koper, settlement en factuur afhangen van dat verschil.

De auto-grade engine vervangt de tester niet. Hij haalt het deel weg dat afhankelijk is van onthouden in welke hoek van welke severity matrix de deuk in de cover thuishoort.

Hoe hij rekent

De engine combineert vier sub-grades — functional (F0–F3), cosmetic (C0–C4), battery (B0–B3), data-erasure (D0–D3) — tot de algemene A-R letter op basis van tenant-defined weights. Default weights: cosmetic 30%, functional 50%, battery 20%. Critical defects (alles met severity 4) forceren minstens D, ongeacht de berekening, omdat geen enkele "maar hij boot" een laptop redt die naar verbrande condensatoren ruikt.

De kant van de tester

De tester kiest defects uit een gestructureerde lijst (44 defect codes, 17 zones, 4 severities). De engine stelt de F-grade en B-grade voor op basis van die keuzes. Eén klik in de tester UI past de suggestie toe op de asset en schrijft de audit row. De tester blijft de beslisser — maar het typen vanaf nul verdwijnt. Op een queue van 200 laptops is dat geen kleine winst.

Waar de criteria leven

De grading rules zitten in tenant settings — niet in code, niet in een Notion doc. Pas de cosmetic-severity matrix één keer aan, en elke tester grade vanaf dan tegen de nieuwe matrix. De vorige versie blijft bewaard op elke asset die ermee werd gegrade, zodat een buyer die zes maanden later een grade betwist exact kan zien welke criteria toen golden.